كريمي مشاور بيمه

دلم جز عشق معبودي ندارد

كه هستي غير از اين سودي ندارد

محبت گر نباشد ملك هستي

نمودي دارد و بودي ندارد

ز بينايي چه ديده ست آنكه در چشم

نگاه حسرت آلودي ندارد

ز صحراي عدم تا شهر هستي

جهان جز عشق مقصودي ندارد

نشد چشمي تر از سوز دل من

دريغا كآتشم دودي ندارد

شدم در دوستي بدنام و شادم

كه آن سودا جز اين سودي ندارد

سگان ولگرد!

اين گربۀ صبور

از پلنگ سانان است.

دستهايم را

باز كرده بودم به هوايت

تو بال باز كردي به هوا.

يكباره خروش وقت، از هر طرفي

پشت سر مرگ، زندگي بسته صفي

دنيا همه شمس و شمس در حال سماع

از پوست من اگر بسازند دفي

نوروز؛

بي خانماني عنكبوت هاست.

من: فلسفۀ خاكم و هستم تا نيست

يعني كه رسيده ام به هستي با نيست

در من تبِ تكرارِ ازل پيچيده است

جايي برسم كه هيچ هم آنجا نيست

اين ساحل

همان ساحل

اين دريا

همان دريا

اين من

نه همان من.

اي شيشۀ الكل آن دو چشم مستت

سرو و سمن بلندبالا پستت

از ميكدۀ لبان خود جامي ده

آنگاه به دست انتظارم دستت

گفتي در اين شب تاريك

تا آمدن تو

در پنجره چراغ بياويزم

من آوازم را

در جان پنجره مي افروزم

بي ترس از باد

و نگاه بد

آواز من

خاموش نخو اهد شد

آواز من شكننده تر از آن است

كه باز بشكند.

ماهي باش

مدام گفتگو كن با جهان

صدايت را اما

نگذار كسي بشنود.