احمد شاملو

كيستي كه من

اين گونه به اعتماد

نام خود را

با تو مي گويم

كليد خانه ام را

در دستت مي گذارم

نان شادي هايم را

با تو قسمت مي كنم

به كنارت مي نشينم و بر زانوي تو

اينچنين آرام

به خواب مي روم؟

كيستي كه من

اينگونه به جد

در ديار روياهاي خويش

با تو درنگ مي كنم؟