سعيد بيابانكي

مي سوزم از فراقت، با ديدگان تر، من

هم آبم و هم آتش، درياي شعله ور، من

بر دوشم اين امانت، تاوان ناسپاسي است

عمري سوار بودم، بر گردۀ پدر، من

بر بند بند نايم، بند است و بي نوايي

زنداني است انگار، مسعود سعد در من

چشم انتظاري من، شب را سياه تر كرد

از بس ستاره چيدم، از شام تا سحر، من

سهم من و تو از عشق، زيبا و عادلانه است

يك مشت استخوان تو، يك مشت بال و پر، من