وحيد عمراني

خاك باران خوردۀ جنگل

با آن همه عطر و بو

با آن خنكاي پر طراوت

دنج و دور افتاده

خوش مزاري خواهد بود

اين تن از كار افتاده را

با ريشه ها رفيق خواهم شد

در قامت درختان قد خواهم كشيد

برگ ها و شاخه ها را كنار خواهم زد

سر از نور در خواهم آورد

عاقبت بخير خواهم شد.