محمدحسين صفاريان

تو ول التهاب رفتن، من و انجماد اين تن

تو هنوز استوار و تن من پر از شكستن

تو پر از شكوفه و گل به بهانه اي بهاري

من و برگ هاي خشكي كه تكيده ام به دامن

من و روز، روز ابري، تو و سال، سال خورشيد

من و شب، من و سياهي، تو و ماه، ماه روشن

تو كجا و شعرهايم كه نهايت خزان است

تو كجا و واژه هايي كه وزيده است در من

تو صداي جاري رود، و من سكوت مرداب

تو و تا هنوز رفتن، من و تا هميشه ماندن

شب روز در من اين سان تكرار مي شوي تو

تت تن تتن تتن تن، تت تن تتن تتن تن