كريمي مشاور بيمه

آشفته دلان را هوس خواب نباشد

شوري كه به درياست به مرداب نباشد

 هرگز مژه برهم ننهد عاشق صادق

آن را كه به دل عشق بود خواب نباشد

در پيش قدت كيست كه از پا ننشيند

يا زلف تو را بيند و بيتاب نباشد؟!

چشمان تو در آينۀ اشك چه زيباست

نرگس شود افسرده چو در آب نباشد

گفتم شب مهتاب بيا نازكنان گفت

آنجا كه منم حاجت مهتاب نباشد

شكوه دنيا همچون دايره اي بر روي آب است

كه هر زمان بر پهناي خود مي افزايد

و در منتهاي بزرگي هيچ مي شود.

يك راه بيش نيست مرا

يك راه بيش نيست

راهيست پر خطر

هر چند بر خلاف جهتِ امن و عافيت

ظلماني و خموش

در قعر هر چه شبِ شومِ بي سحر

راهي كه امتدادش

نه مقصدي پديد و نه همراه و همسفر

هرگز نمي شوم

همرنگ اين جماعتِ آسان پرستِ گم

در راه پر تزاحمِ اندوه بارشان

دل مي زنم به لُجّۀ اين بحرِ بي گدار

اين راهِ كم گذر.

محصول باغ تو

باده ام ارمغان تاك تو

انگشتري هايم از كان طلاي توست

و شعرهايم امضاي تو را در پاي خود دارد

اي كه قامتت از بادبان بالاتر

و فضاي چشمانت گسترده تر از آزاديست

تو زيباتري از كتاب هاي نوشته و نانوشتۀ من

و سروده هاي آمده و نيامده ام.

براي من يك فنجان غروب

براي ميهمان

يك فنجان پاييز بريز

لبسوز باشد

- باران؟

- ببارد اما ريز

- مطرب؟

- بيايد

آنكه دستي به جعد يار دارد نيز.

شلخته تر از سربازها نديده ام

از جنگ كه بر مي گردند

يكي دستش را

يكي پايش را

يكي دلش را

و حواس پرت ترين آنها

خودش را جا مي گذارد.

پاييز ...

ملكۀ زيبا و غمگيني ست

پشت پنجرۀ قصر دلتنگي ها

كه غروب ها

با شهادت هر برگ

شمعي روشن مي كند

به ياد معشوقه اش

كه يك روز به سفر رفت

و هيچ وقت برنگشت.

از پدرش سيگار كش مي رفت

پسركي كه مي خواست

پدرش چند نخ بيشتر زنده بماند.

من راضي ام

به ورقه اي سپيد

در پاكتي بي نشان

كه توفاني ديوانه

به خانه ام انداخته باشد.

براي وسعت مهربانيت

صدايت زدم مادر

اما دوستي من با تو

عميق تر از آن بود

كه تنها يك بار

از تو متولد شوم.