كريمي مشاور بيمه

قطاري كه در تونل مي دود

خودش را از انگشت هاي اشاره دزديده است

مي ترسد از شب

سياهپوستي كه دست هايش را پيدا نمي كند

مي ترسد از مه

سفيدپوستي كه پاهايش را حدس نمي زند

شمردن واگن ها غم انگيز است

وقتي هيچ قطاري كسي را بر نگردانده

شمردن انگشت هاي خنثي كنندۀ مين

شمردن پاهاي يك ديابتي

غم انگيز است

به كيلومترها آن طرف تر اشاره كني و همه

دو قدمي ات را ببينند.

من اما اينك از سخن گفتن احساس پيروزي مي‌كنم
و روشن‌تر و زنده‌تر مغرورتر و بهتر
نزديك‌تر به خورشيد و مطمئن‌تر از بقا
در من كودكي زاده مي‌شود كه از اهالي امروز نيست

كودكي هميشه از بوسه‌اي يكتا
بي‌خيال‌تر از پروانه نخستين
كه سحرگاهان بهار او را يكي لحظه هديه مي‌كند
و آنگاه كه كودكي از خرابه‌ها سر بر مي‌آورد
مرگ  بر او چيره مي‌شود

و در پسِ  پشت او
ويرانه‌ها و شب
رنگ مي‌بازند.

اين ظهور شگفت

اين جنگل هاي عظيم انبوه

با درختان شكوهمند

كه همچون سرداراني چيره

فاتح و بلندبالا

سر بر آسمان مي سايند

تعبير خوابيست كه در آغاز

بذري كوچك ديد

در تاريكخانۀ نمناك خاك.

وقتي ندانم كجايي

به هر راه كه روم

گمراهم.

واژه ها

نا امن اند

و لبها مشكوك

از نگاهم بخوان

دوستت دارم.

شب در خم گيسوي تو عابر مي شد

با هر نفست بهار ظاهر مي شد

اي فلسفۀ شگفت، افلاطون هم

با ديدن چشمان تو شاعر مي شد

همۀ آنهايي كه مرا مي شناسند

مي دانند كه چه آدم حسودي هستم

و همۀ آنهايي كه تو را مي شناسند ...

لعنت به همۀ آنهايي كه تو را مي شناسند!

من شب بودم، تو ماه تنهايي من

تنهايي تو، پناه تنهايي من

صبحي شدي و سپيد پاشيده شدي

بر ديوار سياه تنهايي من

دريايي تو

نمي شود بغلت كرد

بوسيد

تنها بايد در تو غرق شد.

نه در نگاه اول

بلكه عشق در آخرين نگاه است

زماني كه مي‌خواهد از تو جدا شود

آن گونه كه به تو مي‌نگرد

به همان اندازه دوستت داشته است.