كريمي مشاور بيمه

برو اي طبيبم از سر كه خبر زسر ندارم
به خدا رها كنم جان كه زجان خبر ندارم

به عيادتم قدم نه كه ز بيخودي شوم به
مي ناب نوش و هم ده كه غم دگر ندارم

غمم ارخوري ازاين پس نكنم زغم خوري بس
نظري به جز تو با كس به كسي دگر ندارم

ز زَرت كنند زيور به زرت كشند در بر
من بينواي مضطر چه كنم كه زر ندارم

دگرم مگو كه خواهم كه زدرگهت برانم
تو براين و من بر آنم كه دل از تو برندارم

به من ار چه مي پرستم مدهيد مي به دستم
مبريد دل زدستم كه دل دگر ندارم

دل حافظ ار بجويي غم دل زتند خويي
چه بگويمت بگويي سر دردسر ندارم

(حافظ)

مثل يك درناي زيبا تا افق پرواز كن 

         نغمه اي ديگر براي فصل سرما ساز كن

زندگي تكرارِ زخمِ كهنه ديروز نيست 

         بالهاي خسته ات را رو به فردا باز كن ...

 در جهان غصه كوتاهي ديوار مخور

حسرت كاخ رفيق و زر بسيار مخور

گردش چرخ نگردد به مراد دل كس

غم بي مهري آن مردم بي عار مخور

آن جام جان افزاي را برريز بر جان ساقيا

بر دست من نه جام جان اي دستگير عاشقان

دور از لب بيگانگان پيش آر پنهان ساقيا

ناني بده نان خواره را آن طامع بيچاره را

آن عاشق نانباره را كنجي بخسبان ساقيا

اي جان جان جان جان ما نامديم از بهر نان

برجه گدارويي مكن در بزم سلطان ساقيا

اول بگير آن جام مه بر كفه آن پير نه

چون مست گردد پير ده رو سوي مستان ساقيا

رو سخت كن اي مرتجا مست از كجا شرم از كجا

ور شرم داري يك قدح بر شرم افشان ساقيا..

مولوي

از زندگي، از اين همه تكرار خسته ام

از هاي و هوي كوچه و بازار خسته ام

تن خسته سوي خانه دلِ خسته مي كشم

وايا! از اين حصار دل آزار خسته ام

دلگير از خموشي تقويم روي ميز

از دنگ دنگ ساعت ديوار خسته ام

از او كه گفت" يار تو هستم" ولي نبود

از خود كه زخم خورده ام از يار خسته ام

با خويش در سيتزم و از دوست درگريز

از حال من مپرس كه بسيار خسته ام

محمدعلي بهمني

ديشب خبرت هست كه در مجلس اصحاب

تا روز نخفتيم من و شمع جگرتاب

از دست دل سوخته و ديده خونبار

يك لحظه نبوديم جدا ز آتش و از آب

من در نظرش سوختمي ز آتش سينه

و او ساختي از بهر من سوخته جلاب

از بسكه فشانديم در از چشم گهرريز

شد صحن گلستان صدف لؤلؤي خوشاب

در پاش فكندم سرشوريده از آنروي

كو بود كه ميسوخت دلش برمن از اصحاب

ياران بخور و خواب بسر برده همه شب

وان سوخته فارغ ز خور و چشم من از خواب

او خون جگر خورده و من خون‌دل ريش

او مي به قدح داده و من دل به مي ناب

او بر سر من اشك فشان گشته چو باران

و افتاده من دلشده از ديده بغرقاب

من باغم دل ساخته و سوخته در تب

و او از دم دود من دلسوخته در تاب

چون ديد كه خون دلم از ديده روان بود

ميداد روان شربتم از اشك چو عناب

جز شمع جگر سوز كه شد همدم خواجو

كس نيست كه او را خبري باشد از اين باب

خواجوي كرماني

از خون دل نوشتم نزديك دوست نامه

اني رايت دهرا من هجرك القيامه

دارم من از فراقش در ديده صد علامت

ليست دموع عيني هذا لنا العلامه

هر چند كآزمودم از وي نبود سودم

من جرب المجرب حلت به الندامه

پرسيدم از طبيبي احوال دوست گفتا

في بعدها عذاب في قربها السلامه

گفتم ملامت آيد گر گرد دوست گردم

و الله ما راينا حبا بلا ملامه

حافظ چو طالب آمد جامي به جان شيرين

حتي يذوق منه كاسا من الكرامه