كريمي مشاور بيمه

دهانت را مي بويند
مبادا كه گفته باشي دوستت مي دارم.
دلت را مي بويند،
روزگار غريبي ست، نازنين
و عشق را
كنار تيرك راه بند
تازيانه مي زنند.

عشق را درپستوي خانه نهان بايدكرد

دراين بن بست كج وپيچ سرما
آتش را
به سوخت بار سرود و شعر
فروزان مي دارند.
به انديشيدن خطر مكن،
روزگار غريبي است، نازنين
آنكه بر در مي كوبد شباهنگام
به كشتن چراغ آمده است.

نور را در پستوي خانه نهان بايد كرد

آنك قصابان اند
بر گذرگاه ها مستقر
با كنده و ساتوري خون آلود
روزگار غريبي ست، نازنين
و تبسم را بر دهان ها جراحي مي كنند
وترانه را بر دهان.

شوق را در پستوي خانه نهان بايد كرد

كباب قناري
بر آتش سوسن و ياس
روزگار غريبي ست، نازنين
ابليس پيروز مست
سور عزاي ما را بر سفره نشسته است.

خدا را در پستوي خانه نهان بايد كرد.

احمد شاملو- مجموعه ي ترانه هاي كوچك غربت

احمد شاملو از مجموعۀ «آيدا در آئينه»                                           من باهارم تو زمين
من زمينم تودرخت
من درختم تو باهار ـ
ناز انگشتاي بارون تو باغم مي‌كنه
ميون جنگلا طاقم مي‌كنه.
تو بزرگي مث شب.
اگه مهتاب باشه يا نه                            تو بزرگي                                        مث شب.

خود مهتابي تو اصلا، خود مهتابي تو.
تازه، وقتي بره مهتاب و                              هنوز
شب تنها            بايد
راه دوري رو بره تا دم دروازۀ روز ـ
مث شب گود و بزرگي                             مث شب.

تازه، روزم كه بياد
تو تميزي            مث شبنم                         مث صبح.

تو مث مخمل ابري                       مث بوي علفي
مث اون ململ مه نازكي.                                اون ململ مه
كه رو عطر علفا، مثل بلاتكليفي
هاج و واج مونده مردد                           ميون موندن و رفتن                                                    ميون مرگ و حيات.

مث برفائي تو.
تازه آبم كه بشن برفا و عريون بشه كوه
مث اون قلۀ مغرور بلندي
كه به ابراي سياهي و به باداي بدي مي‌خندي . . .

من باهارم تو زمين
من زمينم تو درخت
من درختم تو باهار،
ناز انگشتاي بارون تو باغم مي‌كنه
ميون جنگلا طاقم مي‌كنه.


احمد شاملو از مجموعۀ «آيدا در آئينه»
مهر ماه سال چهل و يك

دل من در دل شب

خداوندا نمي دانم
در اين دنياي وانفسا
كدامين تكيه گه را تكيه گاه خويشتن سازم
نميدانم
نمي دانم خداوندا.
در اين وادي كه عالم سر خوش است و دلخوش است و جاي خوش دارد.
كدامين حالت و حال و دل عالم نصيب خويشتن سازم
نمي دانم خداوندا
به جان لاله هاي پاك و والايت نمي دانم
دگر سيرم خداوندا.
دگر گيجم خداوندا
خداوندا تو راهم ده.
پناهم ده .
اميدم خداوندا .
كه ديگر نا اميدم من و ميدانم كه نوميدي ز درگاهت گناهي بس ستمبار است و ليكن من نميدانم
دگر پايان پايانم.
هميشه بغض پنهاني گلويم را حسابي در نظر دارد و مي دانم كه آخر بغض پنهانم مرا بي جان و تن سازد.
چرا پنهان كنم در دل؟
چرا با كس نمي گويم؟
چرا با من نمي گويند ياران رمز رهگشايي را؟
همه ياران به فكر خويش و در خويشند. گهي پشت و گهي پيشند
ولي در انزواي اين دل تنها . چرا ياري ندارم من . كه دردم را فرو ريزد
دگر هنگامه ي تركيدن اين درد پنهان است
خداوندا نمي دانم
نمي دانم
و نتوانم به كــس گويم
فقط مي سوزم و مي سازم و با درد پنهاني بسي من خون دل دارم. دلي بي آب و گل دارم
به پو چي ها رسيدم من
به بي دردي رسيدم من
به اين دوران نامردي رسيدم من
نميدانم
نمي گويم
نمي جويم نمي پرسم
نمي گويند
نمي جوند
جوابي را نمي دانم
سوالي را نمي پرسند و از غمها نمي گويند
چرا من غرق در هيچم؟
چرا بيگانه از خويشم؟
خداوندا رهايي ده
كللام آشنايي ده
خدايا آشنايم ده
خداوندا پناهم ده
اميدم ده
خدايا يا بتركان اين غم دل را
و يا در هم شكن اين سد راهم را
كه ديگر خسته از خويشم
كه ديگر بي پس و پيشم
فقط از ترس تنهايي
هر از گاهي چو درويشم
و صوتي زير لب دارم
وبا خود مي كنم نجواي پنهاني
كه شايد گيرم آرامش
ولي آن هم علاجي نيست
و درمانم فقط درمان بي درديست
و آن هم دست پاك ذات پاكت را نيازي جاودانش هست

(سطرهاي آغازين رمان بوف كور از صادق هدايت).

                                                         ****

گلپونه هاي وحشي دشت اميدم

وقت سـحر شد

خاموشي شـب رفت و فردايي دگر شد

من مانده ام تنـها ميان سـيـل غمها

من مانده ام تنهـاي تنهـا

من مرغك افسرده اي بر شاخسارم

گلپونه ها ، گلپونه ها چشـم انتظارم

من مانده ام تنهـاي تنهـا

مي خواهم اكنون تا سحرگاهان بخوانم

افسرده ام ، ديوانه ام ، آزرده جانم

گلپونه ها ، گلپونه ها غمها مرا كشت

گلپونه ها آزار آدمها مرا كشت

گلپونه ها ديگر خدا هم ياد من نيست

همدرد دل شبها بجز فرياد من نيست

آه ! اي پرستوهاي ره گم كرده دشت

با من بمانيد با من بخوانيد

بس تازه و تري چمن آراي كيستي؟

نخل اميد و شاخ تمناي كيستي؟

روز، آفتاب روز و بام كه ميشوي؟

شبها چراغ خلوت تنهاي كيستي؟

رنگت چو بوي دلكش و بويت چو روي خوش

حوري سرشت من گل رعناي كيستي؟

گل اين وفا ندارد و گلزار اين صفا

اي لاله ي غريب ز صحراي كيستي؟

حالا ز غنچه ي دل ما باز كن گره

در انتظار وعده ي فرداي كيستي؟

چون من به بند عشق تو صد ماهرو اسير

تو زلف تاب داده بسوداي كيستي؟

بزمي پر از پريست " فغاني" تو در ميان

ديوانه ي كدامي و شيداي كيستي؟